Oriëntatiefeest rond de Sacramenten - hand in Hand
Op donderdag 8 september jl. vond het jaarlijks Oriëntatiefeest plaats in de St.-Pieterskerk te Torhout. Dit is de startavond waar het jaarthema van het nieuwe werkjaar aan alle parochies en federaties van ons bisdom wordt voorgesteld.
Komend werkjaar werken we verder rond de sacramenten. Het sacrament van het vormsel, het huwelijk, en de biecht worden in het bijzonder even onder onze aandacht gebracht.
E.H. Carlos Desoete, pastoor-moderator in de federatie St.-Andries/St.-Michiels
gaf een sappige inleiding, waarvan we hieronder proberen een korte samenvatting weer te geven.
Als we nu eens de sacramenten zouden vergelijken met een appel.
Dan zijn we de meeste tijd
bezig aan de ‘pele’ (schil),
de buitenkant.
Af en toe boren we wat dieper,
en dan zitten we bij het vlees:
de grote waarden
die ons werk en leven kracht en smaak geven.
Maar het klokhuis
wordt meestal weggegooid.
Men weet daar geen weg mee.
Nochtans is het precies
vanuit dit klokhuis
dat een appel zijn levenskracht put.
Voor de sacramenten
is het net dezelfde vraag:
wat is ons klokhuis?
Wat is de kern,
de ziel van dit sacrament ?
Vanwaar halen wij
onze diepste kracht en inspiratie?
Wie bij het klokhuis gestaan heeft, gaat op een andere manier naar de pele.
Sacramenten zijn typische klokhuismomenten in onze christelijke traditie, maar die teveel zijn losgegroeid van de pele. En daar precies moeten zij gerealiseerd worden.
Een sacrament is een manier van leven. De rode draad doorheen dit alles is onze God “ik ben er voor u” die wij op het sporen komen die wij ook willen laten gebeuren. Aan de pele is veel werk, maar dat werk zal maar zinvol gebeuren als het ook gedragen is door klokhuismomenten.
Zo vieren wij in het doopsel de opname van een nieuw lid in onze gemeenschap. Maar dopen dient elke dag te gebeuren : nieuwe leden moeten onthaald worden, welkom geheten, moeten een thuis vinden in onze gemeenschap, moeten onze manier van leven leren kennen en kansen krijgen om erin te participeren. Waar mensen daarmee bezig zijn, worden zij ‘sacramenten’, en laten zij “ik zal er zijn voor u” gebeuren. Ouders dopen elke dag hun kinderen ...
In het vormsel vieren wij de geloofsbevestiging van jongeren. Maar dit klokhuismoment is pas echt, als mensen zover groeien dat zij bereid zijn om engagement en verantwoordelijkheid op te nemen, om mee te herderen, om die Geest van “Ik zal er zijn voor u” uit te dragen. Dan krijgen mensen de vorm van de Geest.
In het huwelijks-sacrament of in de wijding vieren we dat iemand of Iemand, zoals niemand anders van ons houdt. Dit moet te zien zijn in alles wat we doen.
Eucharistie als klokhuismoment is vieren wat Jezus ons heeft voorgedaan en wat de samenvatting is van Zijn leven. Het is echter pas waar als dit teken ook samenvatting kan worden van ons leven. Als we bij de ontmoetingen op straat en in de bijeenkomsten leren luisteren naar Zijn woord, zoals we het in de viering beluisteren; en als de houding van breken en delen ook onze grondhouding wordt.
Biecht als klokhuismoment vraagt dat we de kwetsbaarheid opbrengen om eigen fouten te erkennen, die we in ons samenleven bereid zijn om vergeving te vragen en te geven, zodat we conflicten geen kans geven om vast te groeien. Uit fouten valt te leren en vergeving kan liefde sterk maken.
Ziekenzalving vraagt mensen die dagelijks zalvend naast de zieke staan, de zieke die aan zijn bed gekluisterd is, maar ook het “zieke lid” dat geruisloos achterblijft omdat hij geen weg kan met zijn gebrokenheid. De gekwetste mens vraagt om nabijheid, de nabijheid van “ik ben er voor u”. Alleen mensen kunnen die geven. "hand in Hand".
Op donderdag 8 september jl. vond het jaarlijks Oriëntatiefeest plaats in de St.-Pieterskerk te Torhout. Dit is de startavond waar het jaarthema van het nieuwe werkjaar aan alle parochies en federaties van ons bisdom wordt voorgesteld.
Komend werkjaar werken we verder rond de sacramenten. Het sacrament van het vormsel, het huwelijk, en de biecht worden in het bijzonder even onder onze aandacht gebracht.
E.H. Carlos Desoete, pastoor-moderator in de federatie St.-Andries/St.-Michiels
gaf een sappige inleiding, waarvan we hieronder proberen een korte samenvatting weer te geven.
Als we nu eens de sacramenten zouden vergelijken met een appel.
Dan zijn we de meeste tijd
bezig aan de ‘pele’ (schil),
de buitenkant.
Af en toe boren we wat dieper,
en dan zitten we bij het vlees:
de grote waarden
die ons werk en leven kracht en smaak geven.
Maar het klokhuis
wordt meestal weggegooid.
Men weet daar geen weg mee.
Nochtans is het precies
vanuit dit klokhuis
dat een appel zijn levenskracht put.
Voor de sacramenten
is het net dezelfde vraag:
wat is ons klokhuis?
Wat is de kern,
de ziel van dit sacrament ?
Vanwaar halen wij
onze diepste kracht en inspiratie?
Wie bij het klokhuis gestaan heeft, gaat op een andere manier naar de pele.
Sacramenten zijn typische klokhuismomenten in onze christelijke traditie, maar die teveel zijn losgegroeid van de pele. En daar precies moeten zij gerealiseerd worden.
Een sacrament is een manier van leven. De rode draad doorheen dit alles is onze God “ik ben er voor u” die wij op het sporen komen die wij ook willen laten gebeuren. Aan de pele is veel werk, maar dat werk zal maar zinvol gebeuren als het ook gedragen is door klokhuismomenten.
Zo vieren wij in het doopsel de opname van een nieuw lid in onze gemeenschap. Maar dopen dient elke dag te gebeuren : nieuwe leden moeten onthaald worden, welkom geheten, moeten een thuis vinden in onze gemeenschap, moeten onze manier van leven leren kennen en kansen krijgen om erin te participeren. Waar mensen daarmee bezig zijn, worden zij ‘sacramenten’, en laten zij “ik zal er zijn voor u” gebeuren. Ouders dopen elke dag hun kinderen ...
In het vormsel vieren wij de geloofsbevestiging van jongeren. Maar dit klokhuismoment is pas echt, als mensen zover groeien dat zij bereid zijn om engagement en verantwoordelijkheid op te nemen, om mee te herderen, om die Geest van “Ik zal er zijn voor u” uit te dragen. Dan krijgen mensen de vorm van de Geest.
In het huwelijks-sacrament of in de wijding vieren we dat iemand of Iemand, zoals niemand anders van ons houdt. Dit moet te zien zijn in alles wat we doen.
Eucharistie als klokhuismoment is vieren wat Jezus ons heeft voorgedaan en wat de samenvatting is van Zijn leven. Het is echter pas waar als dit teken ook samenvatting kan worden van ons leven. Als we bij de ontmoetingen op straat en in de bijeenkomsten leren luisteren naar Zijn woord, zoals we het in de viering beluisteren; en als de houding van breken en delen ook onze grondhouding wordt.
Biecht als klokhuismoment vraagt dat we de kwetsbaarheid opbrengen om eigen fouten te erkennen, die we in ons samenleven bereid zijn om vergeving te vragen en te geven, zodat we conflicten geen kans geven om vast te groeien. Uit fouten valt te leren en vergeving kan liefde sterk maken.
Ziekenzalving vraagt mensen die dagelijks zalvend naast de zieke staan, de zieke die aan zijn bed gekluisterd is, maar ook het “zieke lid” dat geruisloos achterblijft omdat hij geen weg kan met zijn gebrokenheid. De gekwetste mens vraagt om nabijheid, de nabijheid van “ik ben er voor u”. Alleen mensen kunnen die geven. "hand in Hand".
|
|
|
|
|
|
|
|
