Reisverhaal Elke Derdaele
Afrika heeft mijn hart gestolen, en ja ik moet terug !
Ik ben Elke Derdaele, woonachtig op de Sint Jozefsparochie in Menen, die in haar 3 maanden vakantie iets nuttigs wou doen. Het was de zomer waarin ik 18 jaar zou worden, toch wel een bijzondere zomer vond ik. Tijd voor iets nieuw, iets groots, iets dat mij eens zou doen nadenken, iets dat mijn verdere leven zou kunnen veranderen, iets dat mijn nieuwe inspiratiebron zou worden,…
Toen ik aankwam op de luchthaven in Accra dacht ik ‘waar ben ik nu weer aan begonnen ?’. Ik zag dit avontuur helemaal zitten ! Eenmaal daar aangekomen was het echt heel erg warm, maar je werd heel goed ontvangen door de medewerkers van Projects Abroad. Dan is de tijd aangebroken dat je overal aan moet gaan wennen zoals : het weer, het eten, de cultuur. Ik was er zelf vrij snel aan gewend, de mensen zijn aardig en alles gaat heel rustig, iedereen heeft de tijd. Ze hebben zelfs mijn uurwerk weggenomen en verstopt tot ik terug naar huis keerde. Ze vonden dat ik er teveel naar keek. “Je bent nu in Ghana niet meer in België, hier leven we met de zon nice stranger” klonk het.
Ghana is een land waarin je (ook als meisje en vooral in het zuiden) veilig alleen over straat kan. De mensen zijn erg vriendelijk, helpen je graag en wijzen je graag de weg. Je valt als blanke erg op. Elke dag roepen er wel weer kinderen ‘obruni’ (= blanke) naar je en vaak wordt er om je telefoonnummer gevraagd of wil er weer iemand een praatje met je maken.
Bij aankomst in mijn gastgezin voelde ik mij nog wat onwennig, maar dit ging heel snel over wanneer ik de andere vrijwilligers ontmoette. In mijn huis woonden nog twee andere vrijwilligers. Een Duitse vrouw en een meisje uit New York. Hierdoor voelde ik mij al snel op mijn gemak. Mijn gastgezin was een droomgezin, mama ‘Priscilla’(een keukengodin), papa ‘Baba’.ik kreeg er twee broers en een zus (waarmee ik nog steeds contact heb). Het was er altijd erg gezellig ! Dit maakte mijn verblijf in Ghana erg leuk en draagbaar, dit had ik wel nodig als je zover van huis bent. Ze hebben mij een echte thuis gegeven aan de andere kant van de wereld daar ben ik ze eeuwig dankbaar voor.
In het begin was het allemaal even wennen, zoveel is zo anders in deze cultuur ! Ik leerde al mijn eerste avond hoe je elkaar groet, namelijk door elkaars vingers te klikken, en dronk voor het eerst in mijn leven drinkwater uit een zakje. Verder is er ander eten zoals ‘Fufu’, ‘Banku’ en ‘Kenke’ en ze koken op kolen. Maar alles went uiteindelijk, ook de handwas van je kleren, de emmerdouches wanneer er weer geen water is, dat de elektriciteit regelmatig uitvalt, het lang wachten op een bus….. kortom je went aan Ghana. Verder ligt religie op straat in Ghana. Regelmatig zie je uithangborden boven winkels zoals ‘In God we trust beauty salon’ of teksten achterop auto’s en trotro’s als ‘Jesus loves you’.Maar ook ‘wijsheden’ als ‘Education is the key’.
Gedurende mijn verblijf van een maand bestond mijn project uit; lesgeven, verzorgen, aandacht geven, spelen met weeskinderen tussen 0 en 12 jaar. In de voormiddag startte ik om 8u en was maar verplicht tot 13u in de namiddag te werken, maar natuurlijk bleef ik er iedere dag langer.
Mijn dag zag er als volgt uit. Om 6u stond ik op, maar meestal was ik al vroeger wakker omdat de dag in Ghana erg vroeg begint ! Dan nam ik een bucket-shower (een emmer water met een kopje om je te wassen) en ging ik rond 6u30 ontbijten met de andere vrijwilligers van mijn huis. Dan nam ik een taxi of tro tro (minibusje) naar het weeshuis. Iedere morgen een ander avontuur op mijn weg naar het werk.
In mijn weeshuis ‘Kumasi children Home’ werkten er nog vrijwilligers maar die waren vooral vertederd door alle schattige peuters. Ik mocht het hele weeshuis gaan bekijken voor ik besliste waar ik zou willen werken. Toen ik een afgezonderd pleintje binnenstapte ‘afdeling gehandicapten’ wist ik meteen dat mijn hulp hier broodnodig was.
De eerste dagen had ik moeilijk contact met hen door de handicap die ze hadden maar dan kreeg ik een band met mijn jongens die boven menselijkheid staat. Onze gesprekken waren gebaseerd op blikken, aanrakingen zoals strelen van de handen en kietelen. Op een of andere manier begreep ik altijd wat ze op dat moment me wilden laten weten of wat ze nodig hadden. Ik heb een blinde jongen met tumoren in het gezicht ‘Paul’ aangeleerd te voetballen door op zijn gehoor af te gaan dan te hurken en met de handen de bal op de grond te zoeken en zo onder de voet weer te leggen en schoppen maar ! Een andere jongen (11jaar) met zware fysieke handicap heb ik leren wandelen met steun aan de muur, niemand had het ooit de moeite waard gevonden hem te leren lopen. Samen naar de wolken kijken en proberen hen toch een stukje natuur te tonen want ze mochten het pleintje nooit verlaten. Dat deed mijn ogen iedere keer tranen als ik weg ging, het gevoel dat ik vrij was dat ik wist wat er achter die muur bestond. Vaak kwam rond 11.30 u. het warme eten, dit werd dan verdeeld in bakjes. De kleine kinderen moest je dan eten geven, dit doe je met je handen ! Na het eten ging je de kinderen wassen en daarna weer aankleden en naar bed brengen.
Ik heb ook een week lesgegeven aan de oudste kinderen ( 8 t.e.m. 12 jaar). Ondanks ik geen ervaring had in lesgeven heb ik gemerkt dat wanneer je enthousiast en vrolijk voor de klas staat je het er goed vanaf kan brengen. Wat mij opviel is dat in Ghana af en toe gebruik wordt gemaakt op school van de ‘cane’ (stok) om kinderen te slaan. Dat vond ik nog wel eens moeilijk om te zien. Dit hoef je zelf niet te gebruiken als vrijwilliger hoor ! Ik deed dat in ieder geval niet… Verder was het lastig te ontdekken dat er niet genoeg geld aanwezig was voor voldoende lesboeken. Zo was er maar 1 boek met tekeningen die ik constant in de lucht hield zodat de kinderen het konden zien. Ik schrok van hoe ‘basic’ ik dingen moest aanleren. Ze hadden echt een hele grote achterstand.
Ik probeerde de kindjes van het weeshuis elke dag een leuke dag te bezorgen. Dit deed ik door spelletjes met hen te spelen, te voetballen of gewoon leuk op een Ghanees djembe te spelen en te dansen ! Met de kindjes van het weeshuis bouw je snel een hechte band op. Ik denk nog iedere dag aan hen ! Nu weet ik hoe afscheid nemen voelt !
Het is een erg fijne plek om te helpen dit weeshuis. Je gaat je na al die weken erg hechten aan de kinderen ! Het geeft een fijn gevoel er te kunnen helpen. Wat trouwens erg opviel is dat ondanks de kinderen niet veel hebben ze erg goed kunnen delen ! Je kon ook merken dat ze heel snel gewend aan je waren. De hele tijd zitten ze aan je handen, aan je haar, omdat dat zo bijzonder is voor hen.
Wat ik ook deed die dag, je maakt hun dag door er te ZIJN.
Tijdens de weekends werd er onder de vrijwilligers afgesproken wat er zou gedaan worden. Elke weekend trokken we er op uit om een andere plaats te bezoeken. Dit waren soms heel erg lange ritten met de tro tro, maar het was telkens de moeite waard ! Tijdens de week bleef ik altijd in mijn gastgezin, spelletjes spelen en eindeloze gesprekken voeren. Er was altijd een heel goed contact tussen alle vrijwilligers en je wordt direct in de groep opgenomen wanneer je nieuw bent. Geen reden tot paniek dus. Maar het beste contact gebeurt toch met je gastgezin, ze kregen de taak om voor je te zorgen en Ghanezen zijn altijd van hun woord dat zullen ze perfect doen !
Je bent als vrijwilliger een onderdeel van de totale puzzel in het helpen opgroeien van de kinderen. Maar je kunt zelf invullen hoe groot je jouw puzzelstukje wilt laten zijn !
Ik heb veel geleerd van deze ervaring. Ten eerste de leerzame uitdaging jezelf zien te redden in een heel ander land met hele andere gebruiken waarin je nog niemand kent. Daarbij heb ik gezien dat ook wij nog dingen kunnen leren uit een andere cultuur. Je gaat ruimer denken. Iedereen heeft wel een keer heimwee of heeft het een keer wat moeilijk maar wat je krijgt van algemene kennis, waw !
Ik heb heel erg leuke weken gehad in Ghana ! Leuke mensen ontmoet en fantastische kinderen leren kennen !
Afrika heeft mijn hart gestolen, en ja ik moet terug !
Elke
Afrika heeft mijn hart gestolen, en ja ik moet terug !
Ik ben Elke Derdaele, woonachtig op de Sint Jozefsparochie in Menen, die in haar 3 maanden vakantie iets nuttigs wou doen. Het was de zomer waarin ik 18 jaar zou worden, toch wel een bijzondere zomer vond ik. Tijd voor iets nieuw, iets groots, iets dat mij eens zou doen nadenken, iets dat mijn verdere leven zou kunnen veranderen, iets dat mijn nieuwe inspiratiebron zou worden,…
Toen ik aankwam op de luchthaven in Accra dacht ik ‘waar ben ik nu weer aan begonnen ?’. Ik zag dit avontuur helemaal zitten ! Eenmaal daar aangekomen was het echt heel erg warm, maar je werd heel goed ontvangen door de medewerkers van Projects Abroad. Dan is de tijd aangebroken dat je overal aan moet gaan wennen zoals : het weer, het eten, de cultuur. Ik was er zelf vrij snel aan gewend, de mensen zijn aardig en alles gaat heel rustig, iedereen heeft de tijd. Ze hebben zelfs mijn uurwerk weggenomen en verstopt tot ik terug naar huis keerde. Ze vonden dat ik er teveel naar keek. “Je bent nu in Ghana niet meer in België, hier leven we met de zon nice stranger” klonk het.
Ghana is een land waarin je (ook als meisje en vooral in het zuiden) veilig alleen over straat kan. De mensen zijn erg vriendelijk, helpen je graag en wijzen je graag de weg. Je valt als blanke erg op. Elke dag roepen er wel weer kinderen ‘obruni’ (= blanke) naar je en vaak wordt er om je telefoonnummer gevraagd of wil er weer iemand een praatje met je maken.
Bij aankomst in mijn gastgezin voelde ik mij nog wat onwennig, maar dit ging heel snel over wanneer ik de andere vrijwilligers ontmoette. In mijn huis woonden nog twee andere vrijwilligers. Een Duitse vrouw en een meisje uit New York. Hierdoor voelde ik mij al snel op mijn gemak. Mijn gastgezin was een droomgezin, mama ‘Priscilla’(een keukengodin), papa ‘Baba’.ik kreeg er twee broers en een zus (waarmee ik nog steeds contact heb). Het was er altijd erg gezellig ! Dit maakte mijn verblijf in Ghana erg leuk en draagbaar, dit had ik wel nodig als je zover van huis bent. Ze hebben mij een echte thuis gegeven aan de andere kant van de wereld daar ben ik ze eeuwig dankbaar voor.
In het begin was het allemaal even wennen, zoveel is zo anders in deze cultuur ! Ik leerde al mijn eerste avond hoe je elkaar groet, namelijk door elkaars vingers te klikken, en dronk voor het eerst in mijn leven drinkwater uit een zakje. Verder is er ander eten zoals ‘Fufu’, ‘Banku’ en ‘Kenke’ en ze koken op kolen. Maar alles went uiteindelijk, ook de handwas van je kleren, de emmerdouches wanneer er weer geen water is, dat de elektriciteit regelmatig uitvalt, het lang wachten op een bus….. kortom je went aan Ghana. Verder ligt religie op straat in Ghana. Regelmatig zie je uithangborden boven winkels zoals ‘In God we trust beauty salon’ of teksten achterop auto’s en trotro’s als ‘Jesus loves you’.Maar ook ‘wijsheden’ als ‘Education is the key’.
Gedurende mijn verblijf van een maand bestond mijn project uit; lesgeven, verzorgen, aandacht geven, spelen met weeskinderen tussen 0 en 12 jaar. In de voormiddag startte ik om 8u en was maar verplicht tot 13u in de namiddag te werken, maar natuurlijk bleef ik er iedere dag langer.
Mijn dag zag er als volgt uit. Om 6u stond ik op, maar meestal was ik al vroeger wakker omdat de dag in Ghana erg vroeg begint ! Dan nam ik een bucket-shower (een emmer water met een kopje om je te wassen) en ging ik rond 6u30 ontbijten met de andere vrijwilligers van mijn huis. Dan nam ik een taxi of tro tro (minibusje) naar het weeshuis. Iedere morgen een ander avontuur op mijn weg naar het werk.
In mijn weeshuis ‘Kumasi children Home’ werkten er nog vrijwilligers maar die waren vooral vertederd door alle schattige peuters. Ik mocht het hele weeshuis gaan bekijken voor ik besliste waar ik zou willen werken. Toen ik een afgezonderd pleintje binnenstapte ‘afdeling gehandicapten’ wist ik meteen dat mijn hulp hier broodnodig was.
De eerste dagen had ik moeilijk contact met hen door de handicap die ze hadden maar dan kreeg ik een band met mijn jongens die boven menselijkheid staat. Onze gesprekken waren gebaseerd op blikken, aanrakingen zoals strelen van de handen en kietelen. Op een of andere manier begreep ik altijd wat ze op dat moment me wilden laten weten of wat ze nodig hadden. Ik heb een blinde jongen met tumoren in het gezicht ‘Paul’ aangeleerd te voetballen door op zijn gehoor af te gaan dan te hurken en met de handen de bal op de grond te zoeken en zo onder de voet weer te leggen en schoppen maar ! Een andere jongen (11jaar) met zware fysieke handicap heb ik leren wandelen met steun aan de muur, niemand had het ooit de moeite waard gevonden hem te leren lopen. Samen naar de wolken kijken en proberen hen toch een stukje natuur te tonen want ze mochten het pleintje nooit verlaten. Dat deed mijn ogen iedere keer tranen als ik weg ging, het gevoel dat ik vrij was dat ik wist wat er achter die muur bestond. Vaak kwam rond 11.30 u. het warme eten, dit werd dan verdeeld in bakjes. De kleine kinderen moest je dan eten geven, dit doe je met je handen ! Na het eten ging je de kinderen wassen en daarna weer aankleden en naar bed brengen.
Ik heb ook een week lesgegeven aan de oudste kinderen ( 8 t.e.m. 12 jaar). Ondanks ik geen ervaring had in lesgeven heb ik gemerkt dat wanneer je enthousiast en vrolijk voor de klas staat je het er goed vanaf kan brengen. Wat mij opviel is dat in Ghana af en toe gebruik wordt gemaakt op school van de ‘cane’ (stok) om kinderen te slaan. Dat vond ik nog wel eens moeilijk om te zien. Dit hoef je zelf niet te gebruiken als vrijwilliger hoor ! Ik deed dat in ieder geval niet… Verder was het lastig te ontdekken dat er niet genoeg geld aanwezig was voor voldoende lesboeken. Zo was er maar 1 boek met tekeningen die ik constant in de lucht hield zodat de kinderen het konden zien. Ik schrok van hoe ‘basic’ ik dingen moest aanleren. Ze hadden echt een hele grote achterstand.
Ik probeerde de kindjes van het weeshuis elke dag een leuke dag te bezorgen. Dit deed ik door spelletjes met hen te spelen, te voetballen of gewoon leuk op een Ghanees djembe te spelen en te dansen ! Met de kindjes van het weeshuis bouw je snel een hechte band op. Ik denk nog iedere dag aan hen ! Nu weet ik hoe afscheid nemen voelt !
Het is een erg fijne plek om te helpen dit weeshuis. Je gaat je na al die weken erg hechten aan de kinderen ! Het geeft een fijn gevoel er te kunnen helpen. Wat trouwens erg opviel is dat ondanks de kinderen niet veel hebben ze erg goed kunnen delen ! Je kon ook merken dat ze heel snel gewend aan je waren. De hele tijd zitten ze aan je handen, aan je haar, omdat dat zo bijzonder is voor hen.
Wat ik ook deed die dag, je maakt hun dag door er te ZIJN.
Tijdens de weekends werd er onder de vrijwilligers afgesproken wat er zou gedaan worden. Elke weekend trokken we er op uit om een andere plaats te bezoeken. Dit waren soms heel erg lange ritten met de tro tro, maar het was telkens de moeite waard ! Tijdens de week bleef ik altijd in mijn gastgezin, spelletjes spelen en eindeloze gesprekken voeren. Er was altijd een heel goed contact tussen alle vrijwilligers en je wordt direct in de groep opgenomen wanneer je nieuw bent. Geen reden tot paniek dus. Maar het beste contact gebeurt toch met je gastgezin, ze kregen de taak om voor je te zorgen en Ghanezen zijn altijd van hun woord dat zullen ze perfect doen !
Je bent als vrijwilliger een onderdeel van de totale puzzel in het helpen opgroeien van de kinderen. Maar je kunt zelf invullen hoe groot je jouw puzzelstukje wilt laten zijn !
Ik heb veel geleerd van deze ervaring. Ten eerste de leerzame uitdaging jezelf zien te redden in een heel ander land met hele andere gebruiken waarin je nog niemand kent. Daarbij heb ik gezien dat ook wij nog dingen kunnen leren uit een andere cultuur. Je gaat ruimer denken. Iedereen heeft wel een keer heimwee of heeft het een keer wat moeilijk maar wat je krijgt van algemene kennis, waw !
Ik heb heel erg leuke weken gehad in Ghana ! Leuke mensen ontmoet en fantastische kinderen leren kennen !
Afrika heeft mijn hart gestolen, en ja ik moet terug !
Elke
